شیمی و دبیرستان

در سال 1895 ویلیام رونتگن لامپ پرتو کاتدی خودر ار با قطعه هایی از مقوای سیاه پوشاند و اتاق را تاریک کرد تا میزان کدری پوشش کاغذی را امتحان کند ناگهان یک یارد دورتر از لامپ خود ، نور ضعبفی را دید که بر روی نیمکت سوسو می زند . کبریتی را روشن کرد و با شگفتی دید منبع نور تکه کوچکی از باریم پلاتینو سیانید است که خصلت فلوئورسان دارد ( اگر نور فرابنفش دریافت کند ، نور مرئی می دهد ) ولی در آزمایش رونتگن نه منبع نور فرابنفش بود و نه پرتو های کاتدی تا این حد دوارم می ةةآورند تا در آن فاصله به سنگ رسیده باشند .لذا دریافت که پرتو تازه ای را کشف نموده و با آزمایشات بعدی پی برد که پرتو های رسیده به سنگ در واقع در میدان الکتریکی و مغناطیسی منحرف نمی شوند و نفوذ پذیری زیادی دارند و آنها را پرتو های x نامید . سه ماه پس از کشف رونتگن در یکی از بیمارستانهای وین در عملهای جراحی از پرتوهای x استفاده می شد . امروزه از آن در پزشکی و در بیماری شناسی صنعتی و در بررسی مجسمه های قدیمی و ... کاربرد دارد .

توجه : باز هم یک کشف با یک مشاهده تصادفی که بر اثر قرار گرفتن تکه سنگی در فاصله ای  از لامپ بوده حاصل شده است، به نظر شما ما در طول عمر خود چند مشاهده تصادفی می بینیم که به راحتی از کنار آن می گذریم و به آن توجه نمی کنیم!!